يوونتوسى كه الكس دل پيرو روزى روزگارى ستاره اصلى اش بود، دخل چندانى به روحيه ايتاليايى ندارد. نه اين كه شيوه بازى ديگرى در پيش گرفته باشد، اما حسابى كاركردگرا و موثر بازى مى كند. يك جور روحيه برد در اين تيم دميده شده كه تيم ملى ايتاليا در هيچ بخشى از دوران حرفه اى اش ( حداقل دورانى كه ما تجربه اش كرده ايم و هوادارش بوده ايم ) بهره اى از آن نبرده است. يوونتوس زبانم لال گاهى وقت ها شبيه تيم هاى آلمانى مى شود.
اين تيم، ور قدرت طلبانه وجودمان است و تيم ملى ايتاليا، آن ور ديگر كه گاهى وقت ها يادش مى افتيم و دل مان هوايش را مى كند. همان بخشى از وجود كه شكست را دوست دارد، هميشه هست و زور مى زنيم به زور موفقيت هم كه شده، فراموش اش كنيم و خيال مرگ نيفتيم. در چنين تيمى، دل پيرو هم بازى مى كند. تيمى كه جانشين هاى الكس را از ميان دشمن ها انتخاب كرده است. ابراهيموويچ و ترزگه، مهاجمانى بودند كه با گل هايشان باعث شدند تيم ملى ايتاليا از جام ملت  هاى اروپا دور بماند. كه دست اش به آن نرسد. يوونتوسى ها هم هر دو تايشان را خريدند و جانشين الكس كردند. ذخيره توتى بودن باز بهتر بود.
دل پيرو اما نقطه ضعف يوونتوس به شمار مى آمد. مهره اى كه آن قدرها موثر نبود كه بتواند در تركيب اصلى باشگاه باقى بماند و آن قدر محبوب بود كه نتوانند بفروشندش. و الكس ماند. همه تلاش اش را به خرج داد. پذيرفت كه ذخيره باشد، كه به تيم ملى دعوت نشود و جانشين داشته باشد تا روزى برسد كه برگردد.
حكايت ما و الكس دل پيرو البته همين جا تمام نمى شود. چيزى كه ماجرا را از اينى هم كه هست، پيچيده تر و ناجورتر جلوه مى  دهد، مسئله زمان است. («مسئله زمان» اسم آخرين فيلم وينسنت مينه لى است). اين كه الكس و من داريم پير مى شويم.اين است كه مى دانم وقت زيادى نداريم. كه اين احتمالاً آخرين جام جهانى الكس است. كه مگر مى خواهيم چند بار ديگر منتظر ورودش به زمين بمانيم.
اينها را گفتم كه حالم را تصور كنيد وقتى ته يك شب سرد زمستان، يوونتوس و اينتر مساوى بودند و اميدى نبود و دل پيرو، يادم نيست جاى كى، تازه به زمين آمده بود كه پشت آن توپ ايستاد، يك كم عقب عقب رفت، بعد توپ از بالاى سر مدافع ها رد شد، طول محوطه جريمه را پيمود و دروازه بان حريف را به خاك سياه نشاند.و این است الکس محبوب ما یوونتوسی ها .............